Muziek Schilderen Poëzie Dictee Herrewijns Dialect

Herrewijns Dialect

Errugus tusse 1953 en 1955 mot ut gewiest zijn.

De ertse jaore van de léégere school. Nie dak me daor nou veul van hurrinner, mèr ieëen ding is me tog wel bijgebleve. Ut onderdieëel naoblijve bij juffrouw van den Berg. Nie alliëen ut naoblijven het un behuuërluke invloed op mun weiëre leve gehad. Mer eiguluk begon ut mit un vleksku. Un klèèn vleksku. Un inktvlek, ieëentje die zoemèr inins op de nette bladzai van oe nette schrift uit mekaor was gespetterd.
Toen we vur dun erste kieër in de erste klas zaote moesse we mit un potloeëd schrijve.We moesse lieëre mooie letters te maoke.Vural de lange haole van de letters moesse hieëlemaol deurloeëpe tot aon dun onderste regel. Veural bij de letters g.j.p. en de ij moesse de haole lang zijn. Naor ondere toe.
Aandere letter bijvurbeeld de h,k,l,t, moesse wieër wijd naor bove toe deurloeëpe. Zoe hadde we ut gelieërd van die juffrouw uit Hellouw.
Na veule kieëre mit un potloeëd geschréve te hebbe, was de dag des oordeels aongebroke zoe gezèèd, om mer in de kristeluke stijl van de school te blijve. Ut wier letterluk en figuurluk unne inktzwarten dag. Ik dink dak vergète was om aon de nije kroontjespen te lekke. Dat hadde motte doen zeeë
laoter. Ja, Laoter, daor hedde wa aon. Ge moes deur da lekke de vetteghèd van de pen aaf lekke. Da hek toen nie gedaon. Vur de grap zin ik dak van dun dokter nerges aon mog lekke. En zeker ikke nie omdak al un bietje laast had van brongietus. Ik moes mun ège rustig houwe en unnen borstrok aon.
En zeker gin olienotjes ète. Ok nie die van Simon de Wit. Da waore de lekkerste van hieël de wèreld. Mer ok die moog ik nie. Mer terzaoke....
Ik waar dus vergète om die pen un bietje schoeën te lekke. Ik dupte die pen in ut inktpotje da veuraon bij ut pennebakske zat en wo gaon schrijve.
Vur dak ut goed en wel in de gaote had viel er unne graote zwarte inktdruppel op mun pepirtke. Ik schrok mun eige harstikken doeëd. En tog eigeluk ok wieër nie. Er was tog vlekkewaoter. Ik had datr wellus gezien. Wat er nou in die twee klèène potjes zat da wek nie precies. Ik wieët wel dagge erst un
druppulke ettut erste potje moes doen. En dan effe waagte. En dan un bietje ettut twedde potje. Dan zagde de vlek as sneeuw vur de zon verdwijne.
Da hat juffrouw van den Berg ok kunne doen . Mèr néje, ze dé da nie. Ik kreeg un klap vur mun harsus en moes naor de gang waor de wééséés ware.
En munne naom wier op ut schoolbord gezet. jvw Da betèkende naoblijve.
Da was gin pretje. Nie dagge dinge moes doen vur de school of zoe. Neïe, alle keiër zaogen oe zitte, daor allieën in de klas. Te waagte tot de jufrouw
ut Hellow ut beliefde om oe naor huis te sture. Beliefde, un woord mit un groate betèkenis. Allieën as zij, de juffrouw, zin dagge weg moog, dan konde gaon.Nie ieëder. Vur de dan ut klaslokaol kon verlaote wierde ok nog es toegesproke.Toegesproke is zaggies gezeed Er wier een redevoering gehouwe.
En gij waartet lijdend veurwerp.( Elke kieër dak in mun laotere lève in un zin ut lijdend veurwerp moes veine, moes ik altoos aon un vlek dinke)
Asse dan klaor was moogde gaon. Bekaant zoe as unne errebeier mit de pet in de haand.

Volgende keer over het schoolbord en de letters JVW.

 

 

Bij ut dictee van aafgeloeëpe zaoterdag da gegeve wier bij de maonifestaosie van Couleur Local kwam er vur mijn eigenluk een aander
moeiste woord naar veure. Ut woord van Helna Blom. Da woord is Ginderwijd. Agge ut woord gaot vertaole motte ut erst in tweeë hakke.
Dan krijgde ut erste diëel da zeet Ginder en da betèkent ( effe in ut Nederlands) daar ginds, daar daarzo, ginds, niet hier.
En agge dan naot ut twedde diëel kikt dan ziedde Wijd. En daor hebbe we ok un betekenis bij gezocht. Wijd is afgelege, tot ver in de omgeving.
De wijde wereld in trekken, wijd en zijd betekent overal. Ak vroeger bij mun vader en moeder aagter ut huis stin, dan konde de zendmaaste van
Lopik zien. Dan zin mun vader daor ginderwijd daar staon ze. ( Waorom komtur nou ok gunderwijd in mun gedaagte op ?
In 2006 wier ur un moeëi versku geschreve over ginderwijd. Hierna zakkut effe opschrijve:
 Ut gaot als volgt,

Een enkeltje naar Ginderwijd,                                       
de centen zijn gepast,
u zegt; het is nog niet mijn tijd
maar ik ga zo graag alvast.

ziet U 'k ben mijn vader kwijt
maar moet hem dringend spreken
mijn enige kans is Ginderwijd
'k heb elders al gekeken.

Hier heb ik mijn laatste kus
die'k hem zo graag wil geven,
verder vraag ik niets van U
neem desnoods mijn leven.

ik ken de gevaren van de reis,
hen de folder doorgenomen,
graa betaal ik U elke prijs
mijn ziel, mijn mooiste dromen.

een kortingskaart ? nee die heb ik niet,
en niets heb ik besproken,
geen bagage slechts verdriet,
'k heb met alles al gebroken.

te laat te laat voor Ginderwijd
daar gaat reeds de wagen,
op weg naar de verre eeuwigheid
de door heeft mij verslagen.

Een pakje dan, Het is niet zwaar,
kunt U dat nog versturen,
breng mijn kus naar Papa daar
en slegt daarmee alle muren.

 

In 2012 hebben we weer een dictee. Met als titel; Groeten uit Herwijnen